Po raz pierwszy przeżywamy w Polsce święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Choć w swej istocie nie jest czymś zupełnie nowym w liturgii (można było chociażby sprawować Mszę św. z tego formularza jako wotywną, czy warte jest zauważenia, że w krajach z językiem hiszpańkim znane jest już od połowy ubiegłego wieku), to jednak ukierunkowuje nasze spojrzenie na ważny moment życia Kościoła. Najprościej można byłoby go wyrazić w słowach: dla księży staje się ono gorącą zachętą, by wpatrywali się w Chrystusa Kapłana i kontemplowali Jego oblicze, a w konsekwencji wiernie wypełniali misję, którą powierzył im Zbawiciel, a dla wiernych – by byli  duchowym wsparciem dla kapłanów.

      Mądrość wywyższa swych synów i ma pieczę o tych, którzy jej szukają – może dziś przy takim słowie warto sobie postawić pytanie: czy rzeczywiście szukam prawdziwej mądrości? Nie na dziś, nie tylko na jutro, ale na wieki? Czas chyba zacząć więcej działać w tej kwestii.

       Synu, jeżeli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenie! Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utrapienia! Przylgnij do Niego, a nie odstępuj, abyś był wywyższony w twoim dniu ostatnim. Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach utrapienia bądź wytrzymały! Bo w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu – w piecu utrapienia. Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj! - te kilka zdań z Księgi Syracydesa niosą w sobie ważne przesłanie. O tyle jest ono istotne, bo dotyka tego co pragnęlibyśmy często wyeliminować z naszego doświadczenia na drodze wiary. Jak niektórzy mówią łatwiej byłoby nią iść bez utrapień, zmagań czy innych przeciwności. W tym jednak dokonuje się nasze dojrzewanie i oczyszczanie. Nie rzecz zatem w tym, aby to odrzucić, ale, by zwłaszcza wtedy, zaufać Bogu i dać Mu się poprowadzić.

       Oto Matka twoja - w tych słowach z Ewangelii św. Jana odnajdujemy jedno ze źródeł tytułu Maryi, który dzisiaj czcimy – Matka Kościoła. Warto wspomnieć, że wielkie znaczenie w zauważeniu i rozpowszechnieniu tego tytułu mieli polscy biskupi z Prymasem Stefanem kard. Wyszyńskim na czele. Bł. Jan Paweł II podpowiadał swego czasu co znaczy uznać Jej rolę macierzyńską. Wskazywał wówczas, że oznacza to przyjąć jej rolę upominania, zachęty, przewodzenia i cichej obecności. Wierzę, że trzeba nam to na nowo wydobyć i do tego się stosować. Dzielił się bowiem tym ktoś kto na Maryję postawił i wiele przez to uczynił. A na ścianie zewnętrznej Pałacu Apostolskiego, gdzie przez lata pontyfikatu mieszkał, zauważyć można wizerunek Maryi Matki Kościoła z wymownym zawołaniem papieskim: Totus Tuus… .

       Weźmijcie Ducha Świętego! - to polecenie zmartwychwstałego Jezusa nabiera w dniu dzisiejszym wyjątkowego znaczenia. W liturgii nie jest ono bowiem tylko przypomnieniem, ale uobecnieniem. To znaczy, że może to na nowo się dokonać, jeśli spotka się z pełną wiary otwartością człowieka. Wołajmy zatem: Duchu Święty, Boże,

tchnij mnie swoim tchnieniem,

abym myślał o tym, co jest święte.

Prowadź mnie, Duchu Święty,

abym czynił to, co jest święte.

Przyciągaj mnie do siebie, Duchu Święty,

abym kochał to, co jest święte.

Umacniaj mnie, Duchu Święty,

abym strzegł tego, co jest święte.

Strzeż mnie, Duchu Święty,

abym nigdy nie utracił tego, co jest święte. Amen.

      W różnych miejscach i na różne sposoby można dzielić się Dobrą Nowiną. Pokazują to odmienne losy życiowe św. Pawła i św. Jana. Istotne było to, że każdy z nich podjął się głoszenia Ewangelii. W ich życiu i posłudze jest warty zauważenia moment, że ich świadectwo wiary wiązało się z zaakceptowaniem swojego miejsca w życiu. Może i nam czas jest na to, aby się rozejrzeć i czynić podobnie. Wołajmy o Ducha Świętego, aby nas do tego przekonał i rozpalił swą mocą.